Dzielenie

Każdy z nas jest inny. Mamy różne kolory włosów, różne imiona, różne nazwiska, różny kolor oczu, aż w końcu różne opuszki palców, czy kształt uzębienia. Niby to nic takiego, ale na całym świecie jest ponad siedem miliardów ludzi, a każdy z nich ma w sobie coś, co wyróżnia go całkowicie z tłumu. Człowiek to, mimo wielu różnic, gatunek stadny. Dobieramy się w pary, grupy. Szukamy wsparcia, pocieszenia, zrozumienia u innych dalszych, czy bliższych osób. Jednym ze wspólnych mianowników jest pasja. To cudowne mogąc ją dzielić z drugą osobą.

Zajęcia zwykle kończą się dla mnie o godzinie 20:35. Wracam do domu. Godzina 21:30 i już stoję w progu drzwi wejściowych, ubrany w strój sportowy z butami na nogach. Nie robi większej różnicy poziom temperatury czy opad. Czas iść biegać. Ta codzienna chwila skupienia i czas poświęcony tylko sobie, oczyszczają całkowicie organizm z trudów całego dnia, a natrętne myśli wyciszają się na te parę kilometrów wysiłku. Pomimo późnej pory i biegania, często w ciemnościach rozświetlanych co jakiś czas przez miejskie latarnie, jestem w stanie na wrocławskich chodnikach naliczyć kilkunastu biegaczy. Nie jest więc żadnym odkryciem, że mijam co jakiś czas osobę, która w codziennym joggingu odnajduję być może to samo co ja.  Pomimo tego, że widzimy się pierwszy raz i każdy z nas jest już lekko zmęczony to zdobywamy się na uśmiech w swoją stronę i przyjazny gest dłonią.

Lotnisko Aeroklubu Wrocławskiego. Czas na ubranie się w kombinezon i założenie plecaczka ze spadochronem. Szybka zbiórka i sprawdzenie wszystkich zapięć. Do samolotu wchodzi sześciu uczniów-skoczków i pięciu doświadczony spadochroniarzy, dla których przekroczenie progu samolotu, który lata parę tysięcy metrów nad ziemią, jest jak dla Was otwarcie lodówki w poszukiwaniu niczego. Sytuacja całkowicie naturalna i pozbawiona jakiegokolwiek nacechowania niepewnością. Samolot odrywa koła od pasu startowego i w końcu rozpoczyna mozolne wspinanie się na odpowiednią odległość. Uczniowie rozglądają się z przerażeniem po kokpicie, jakby oczekując wyroku. Powietrzne wygi żartują sobie z nieudanych skoków, rozmawiają o pogodzie, samochodach, wyprawach do ciepłych krajów. Zastanawiają się w tym czasie nad kupnem mniejszego spadochronu, oferującego większy przypływ adrenaliny. Nagle rozlega się huk drzwi. Wyrzucający wystawia głowę i spogląda na ziemię. Właśnie wydaje pilotowi polecenia ustawiające samolot na odpowiednim kursie. W tym samym momencie doświadczeni skoczkowie żegnają się przed wyskokiem żółwikiem zakończonym charakterystycznym gestem. Zachęcają do tego również uczniów. W tym momencie nie liczy się, kto ile oddał skoków, ale to, że wszyscy tutaj jesteśmy i wszyscy zaraz wykonamy skok.

Wycieczka górska. Zapewne niejedną przeszliście. Jest w górach coś takiego, że po prostu wychodzimy na szlak i męczymy się wędrówką po pochyłej ścieżce. Nie ważne czy to jest Śnieżka, Ślęża, czy też Rysy. Napotkamy turystów. Jest piękny słoneczny dzień? Napotkamy ich jeszcze więcej niż się spodziewamy. Część z nich wchodzi o podobnej porze co wy. Część już dawno zaliczyła wasz cel i schodzi już z grani. Mi ich nie znamy i oni nas też. Mimo to zwyczajem jest, że osoby które właśnie gdzieś wchodzą witają się z osobami, które mijają. Oddają szacunek tym osobom, które coś już osiągnęły i mają to za sobą.

Przypadków można mnożyć. Mówicie „Dzień dobry” sąsiadom? Przyjrzyjcie się kierowcom autobusów i ciężarówek. Tirowcy oprócz ożywionych rozmów przez CB Radio machają sobie często w trasie. Jeździł z Was ktoś do Wrocławia? Jeżeli chodzi o busa to macie do wyboru Guliwera, albo PWHD. Firmy konkurujące ze sobą o pasażerów, ale nie przeszkadza to nikomu, aby wykonać gest przyjaźni pokonując kolejne kilometry trasy.

Rok 2011 to obóz skautowy w Chorwacji. Oprócz autobusu jechał z nami bus ze sprzętem. Ale nie bus hufcowy, kaliber musiał być większy. Jechał największy samochód jaki mógł się zmieścić w kategorii busa. Na codzień samochód ten jeździł w barwach firmy kurierskiej TNT. Awaria autobusu zmusiła nas do przystanku w Austrii, na parkingu koło autostrady. Austryjacki kurier przemierzający autostradę z tak samo oklejonym samochodem nie omieszkał zatrąbić i zamachać w geście przyjaźni.

Każdy z nas tworzy jakąś społeczność. Czy są to biegacze, spadochroniarze, wielbiciele gór, sąsiedzi, kierowcy, kurierzy, czy jeszcze kimkolwiek nie jesteście. Wszyscy w swoich grupach dzielicie wspólne pasje. Skoro macie wspólne pasje to macie wspólne cele. Skoro macie wspólne pasje to poszukujecie w waszym życiu czegoś podobnego, co druga osoba. To jest piękne, bo nikt nie zrozumie was bardziej od tej osoby, która ma podobne doświadczenia i przemyślenia do was. Wszyscy tworzymy jeszcze jedną społeczność. Jesteśmy harcerzami. Nie ważne jest, czy jesteśmy z jednej drużyny, czy z drugiej. Nie dyskryminujmy innych hufców. Ci harcerze mają to samo prawo i to samo przyrzeczenie. Może i robią coś inaczej. Może lepiej? Tego nie wiesz wymień doświadczenie. Idąc jeszcze dalej, to nie jest ważne czy jesteśmy z ZHP, czy z ZHR. Obie organizacje konsekwentnie stawiają na wychowanie według podobnych ideałów. Różnice są i będą. Ale i my i oni jesteśmy harcerzami.

Nie wahajcie się zatem okazywać osobom, które mają podbne hobby lub podobną idee życia, swojego wsparcia. Pokażcie, że nie są same w tym co robią. Sobie pokażcie, że dobrze jest mieć kogoś z kim można wymienić poglądy, porozmawiać. To nie ważne, że ktoś wam nie odmacha. Ktoś może przemilczeć wasze przywitanie. Może nie jest przyzwyczajony do życzliwości. Trzeba mu ją w takim razie pokazać i to mu da do myślenia. Bądźcie tymi którzy pierwsi się witają. Którzy pierwsi machają i pierwsi mówią „Czuwaj”. Bądźcie ponad podziałami. Jeżeli cokolwiek ma się zmienić i jeżeli chcemy w osobie dzielącej z nami zainteresowania odnaleźć sojusznika, a nie wroga, to roztaczajmy tą aurę bliskości. To zaprocentuje.